Jamal is een normale arbeider die in Gaza woont.
Hij had negen kinderen - tot 30 september 2000.
Die dag ging Jamal
met zijn zoontje Mohammed op pad om een auto te kopen. Onderweg, en zonder
te waarschuwen, begon een Israelische legerpost in hun richting te
schieten.
Gamal pakte zijn zoon beet en zocht dekking achter een
groot cementen blok. Toen het schieten ophield, zwaaide Jamal met zijn armen
om duidelijk te maken dat hij ongewapend was
en wees naar het
doodsbange kind dat hem beet hield. Het schieten ging door. Elke keer dat Jamal probeerde om weg
te komen, vloog er een kogelhagel over hem heen.
Ondertussen was
een franse tv-ploeg aan het filmen
wat er gebeurde. Toen twee Palestijnse paramedici probeerde om de vader en
zoon te pakken, werden ze geraakt door kogels.
Palestijnse paramedicus Bassam al-Balbissi
(vader van elf kinderen) stierf ter plekke,
de ander raakte zwaar gewond. Als er al
ooit enige hoop
op ontsnapping
had bestaan was die nu definitief verdwenen. Jamal probeerde nog om zijn
zoon achter zijn rug te beschermen en hield hem dicht tegen hem aan terwijl
Mohammed aan het huilen was en het T-shirt
van zijn vader beetgreep.
Een uur
na deze beproevingen werd Mohammed door verschillende kogels geraakt en stierf.
Hij was 12 jaar oud.
Hij lag daar op
de grond, terwijl zijn vader tegen de muur leunde en het kogels bleef regenen.
Gamal pakte zijn zoon beet en zocht dekking achter een
groot cementen blok. Toen het schieten ophield, zwaaide Jamal met zijn armen
om duidelijk te maken dat hij ongewapend was
Ondertussen was
een franse tv-ploeg aan het filmen
wat er gebeurde. Toen twee Palestijnse paramedici probeerde om de vader en
zoon te pakken, werden ze geraakt door kogels.
Een uur
na deze beproevingen werd Mohammed door verschillende kogels geraakt en stierf. 